Sztuki walki

Boks, czyli inaczej pięściarstwo jest to sztuka walki opierająca się na zadawaniu ciosów. Pierwsze wzmianki o tym sporcie można już usłyszeć w starożytnej Grecji, gdzie boks był jedną z dyscyplin sportowych. Pierwsze walki były jeszcze brutalniejsze od tych które możemy oglądać w telewizji. Dwóch zawodników biło się na gołe pięści, a walki często kończyły się śmiercią jednego z zawodników. Nie było jasno ustalonych reguł i boks z tamtych czasów niewiele przypominał z tego, który narodził się w 1719 roku. Ogólne zasady ustalił i skodyfikował pięściarz Jack Broughton którego wstrząsnęła śmierć ringowego rywala. Rękawice bokserskie pojawiły się dopiero w 1881 roku. Pomimo wielu usprawnień jeżeli chodzi o zasady walki, ograniczenie rund i czasu walki, poprawienie przygotowania bokserów i lepszą opiekę medyczną niestety zdarzają się nadal poważne kontuzje bokserów, a w skrajnych przypadkach dochodzi do śmierci. Wielu bokserów skutki sportu odczuwają na starość, przykładem może tutaj być sam król – Muhammand Ali. Jak widać, nie zawsze sport to zdrowie.

Boks tajski, jak sama nazwa wskazuje, swoje korzenie ma w Tajlandii. Opiera się on na walce w klinczu, gdzie można używać do uderzeń kolan i łokci. Właśnie uderzenia łokciami i kolanami znacząco wyróżnia ten rodzaj boksu spośród innych sztuk walki. Kładziony jest także nacisk, na kopnięcia okrężne, które celowane są w uda. Ten rodzaj boksu wydaje się jeszcze brutalniejszy od tradycyjnej formuły. Ciosy zadawane przez zawodników niekiedy bardzo szybko doprowadzają do nokautu przeciwnika. W tym boksie pomimo zmian jeśli chodzi o reguły na przestrzeni wieków, zachowało się mimo wszystko wiele pierwotnych tradycji. Jedną z tego rodzaju jest taniec (waikhru) który odbywany jest przez zawodników przed walką. Na początku miał on za zadanie przedstawienia regionu z jakiego pochodzi. Obecnie zaś, jest to praktykowane ze względu na zwyczaj. Trzeba przyznać, że jest to piękne pielęgnowanie tradycji i pewnego rodzaju oddawanie hołdu byłym mistrzom tego sportu.

Kick Boxing, jest to technika boksu w której pozwala się na zadawanie ciosów także nogami. Wbrew powszechnej opinii jakoby ta sztuka walki miała swoje korzenie w Tajlandii , wywodzi się ona z Ameryki i Japonii. Jako, że istniały dwa nurty kick boxingu. W Ameryce zaczęła się ta dyscyplina rozwijać w latach 70tych XX wieku. Na początku walki odbywały się na matach takich których używano do walk karate. Z czasem maty zaczęły ustępować miejsca ringom bokserskim na których walki są toczone po dziś dzień. Z kolei w Japonii ta dyscyplina zaczęła się rozwijać nieco wcześniej, bo w połowie lat 60tych XX wieku. I miało to miejsce po igrzyskach w 1964 roku. Na początku wzbudził on ogromne zainteresowanie, lecz z biegiem lat i po zakończeniu kariery przez największą gwiazdę tego sportu w Japonii zainteresowanie osłabło. Dopiero po założeniu organizacji K-1 kick-boxing zaczął się na nowo odradzać w kraju kwitnącej wiśni.

Taekwondo to narodowy sport i sztuka walki w Korei. Obecnie ta sztuka walki jest oficjalnym sportem obowiązującym na igrzyskach olimpijskich. Warto jednak nadmienić, że początkowo taekwondo miało być zaadoptowane w celach militarnych przez wojsko. I tam właśnie należy upatrywać korzeni tego sportu. Można uznać, że sztuka ta, jest podzielona na trzy poziomy, na uderzenia rękami, na uderzenia nogami i drogę do osiągnięcia świadomości umysłu i intuicji pozwalającej na maksymalne wykorzystanie umiejętności ataku i obrony za pomocą techniki teakwondo. Sama nazwa zresztą oznacza „tea” – stopa; „kwon” – pięść, oraz „do” – droga do osiągnięcia świadomości. Oficjalnie tę nazwę przyjęto w 1955 roku, po zebraniu wszystkich mistrzów różnych sztuk walki w Korei. W taekwondo można dostrzec wpływ różnych sztuk walki rozwijających się nieco wcześniej w Korei, znaczący wpływ na styl ma np. taekkyeon oraz subak.

Na Okinawie powstała chyba jedna z najbardziej znanych i powszechnych sztuk walki jakie zostały
rozpowszechnione choćby poprzez media i filmy w XX i XXI wieku. Mowa oczywiście o karate. Samo słowo – karate – oznacza „pusta ręka” czyli walka bez użycia broni białej, ani palnej. Nazwa ta została przyjęta w 1936 roku. Karate od czasów kiedy powstało, przeszło przez pewnego rodzaju ewolucje, powstały pewne elementy których wcześniej nie używano. Na dzień dzisiejszy można wyodrębnić trzy nurty karate; karate jako sport, w ramach którego są przeprowadzane zawody, w tej warstwie trwa wiele sporów, wszystko po to aby karate mogło bardziej zaistnieć na olimpiadzie; karate jako walka na śmierć i życie, czyli karate tradycyjne, w obrębie którego rzadziej przeprowadzane są sparingi; ostatnią ścieżką, jest karate jako podejście psychofizycznego doskonalenia się, nie jest ono nastawione na rywalizację czy samoobronę, a na sposób życia.

Judo, jest to sztuka walki która powstała w Japonii. Oznacza ona „spokojną drogę”. W judo jest 16 stopni do przebrnięcia, każdy stopień to kolejny pas o innym kolorze, którym judoka jest owinięty. Obecnie jako judokę nazywamy każdego, kto ten sport trenuję, warto jednak wiedzieć, że tradycyjnie, miano to dostawały osoby posiadające przynajmniej 4 stopień kyu lub wyższy. Natomiast nazwa sensei była przypisywana osobom o stopniu 4 dan lub wyżej. Aby przejść o stopień wyżej, należy przejść przez egzamin, sprawdzający czy judoka odpowiednio przyswoił sobie poznane umiejętności. Judo można podzielić na rzuty i chwyty. Technikę rzutów stosuje się, gdy przeciwnik traci równowagę, natomiast technika chwytów prowadzi do obezwładnienia przeciwnika, ona z kolei dzieli się na duszenia, dźwignie i trzymania. Treningi judo są bardzo ciężkie, kładą nacisk na zachowanie równowagi, na sposób i technikę walki, a także prowadzi do zwiększenia siły judoki.

Aikido, ta sztuka walki wywodząca się z kraju kwitnącej wiśni, liczy sobie dzisiaj kilkanaście jej odmian. Oprócz walki w ręcz w aikido używana jest broń w celach ćwiczebnych, używane są jo, bokken i tanto. Obecnie ta sztuka walki przerodziła się w bardziej dostępną i rekreacyjną sztukę, czy też sposób spędzania wolnego czasu, doskonalenia swojej umiejętności samoobrony. Aikido kładzie nacisk na wytrącanie przeciwnika z równowagi, a także szereg dźwigni na stawy, gdzie w różnych przypadkach dźwignie mogą być stosowane jako rzuty. Wiele osób twierdzi, że aikido jest sztuką walki która opiera się na obronie i temu ma służyć. Być może wiąże się to z tym, że w początkowej fazie, gdy uczono tej sztuki walki jej uczniowie mieli już w znaczącym stopniu opanowane inne sztuki walki, dlatego też obrona była tu bardziej eksponowana niż forma ataku. Broń jaka jest stosowana w celach ćwiczebnych, są to najczęściej krótkie drewniane kije.

Kendo ma swoje korzenie w starożytnej sztuce samurajów a także sięga do szermierki. Zasady kendo są oparte na kodeksie bushido. Obecnie kendo na świecie uprawia ok 5mln ludzi. Jest on ćwiczony w celach sportowych, rekreacyjnych i traktowany jako czysta sztuka walki. Mistrzostwa świata w tej dyscyplinie odbywają się co trzy lata, w pozostałych latach odbywają się mistrzostwa europy. W Polsce ta dyscyplina pojawiła się w w połowie lat 70tych. Na dzień dzisiejszy trenuje ten sport ok 500 zawodników z 50 Polskich klubów.  Jak do tej pory największym sukcesem naszych rodaków w tej dyscyplinie sportu był brązowy medal na mistrzostwach Europy w 1989 roku które miały miejsce w Amsterdamie, gdzie zajęli miejsce na podium w klasyfikacji drużynowej. Natomiast nasze zawodniczki w klasyfikacji drużynowej w 2005 roku w Lizbonie zdobyły, także w klasyfikacji drużynowej medal srebrny. Ciekawym może się wydać fakt, że w tej dyscyplinie stopień poszczególnych zawodników jaki osiągnęli nie jest w żaden sposób uwidaczniany.

Combat 56 – na początku lat 90′ XX wieku został opracowany system walki wręcz przez majora Arkadiusza Kupsa. Tak więc jak widzimy i Polska może się poszczycić swoim unikatowym systemem walki. Numer pochodzi od kompanii w której major służył, natomiast sama sztuka walki została opracowana dla jednostek specjalnych. Skuteczność tej walki przez cywilów jest raczej nie do zastosowania w praktyce ponieważ, jako, ze jest on adresowany do jednostek specjalnych, używana jest przy tym także broń. Treningi są stosowane zawsze pod opieką doświadczonego instruktora, który przerywa sparing w momencie gdy istnieje niebezpieczeństwo kontuzji. Nie stosuje się także podczas treningów technik które mogą narazić na uszczerbek na zdrowiu, w tym wypadku na przykład w grę wchodzi wybicie oczu. Do walki mogą podchodzić tylko i wyłącznie osoby które przeszły na 3 stopień szkolenia, bądź maja za sobą długi staż treningowy.

Związek Radziecki także miał swoją unikatową sztukę walki, która była opracowana specjalnie dla armii czerwonej. Mowa tu oczywiście o sambo. Sambo sportowe podobne jest do zapasów, gdzie walka polega w stójce oraz parterze. Mamy właściwie połączenie judo z zapasami. Techniki walki sambo które były przeznaczone w celach militarnych znacznie odbiegają od sportowej wersji. Jest tak za sprawą tego, że ta wersja była opracowywana między innymi do walki z uzbrojonym przeciwnikiem. Zatem wiele chwytów ma na celu obezwładnienie przeciwnika. Wraz ze zmieniającym się polem walki, ewoluowało i sambo, stąd też trzecia jego odmiana – czyli sambo specjalne. Ciekawym elementem jest także freestyle sambo które jest jakbym sportowym uzupełnieniem tej sztuki walki, gdzie jest dozwolona większa ilość chwytów. Jest to dosyć młoda odmiana, jako, że jej reguły skodyfikowane zostały dopiero w 2004 roku.